Odwiedza nas 75 gości.

Odsłon artykułów:
2351909
Trudności: Na Mięguszowiecki Sz. Wielki (I), Pośredni (I), Czarny (0+)
Wysiłek: Opis znajduje się w rozdziałach konkretnych szczytów.
Zagrożenie: Zarówno latem jak i zimą zagrożenie jest znaczne. Skomplikowana budowa masywu utrudnia orientację. Wysokość pn. ścian prawie uniemożliwia bezpieczny odwrót.
Wrażenia: Być może najwspanialszy masyw Tatr.
Zimą: Wspaniały rejon wspinaczkowy. Jedne z najciekawszych wypraw tatrzańskich.

Opis masywu

Mięguszowieckie Szczyty to grupa trzech potężnych szczytów w głównej grani Tatr rozdzielającej Dolinę Rybiego Potoku i Dolinę Mięguszowiecką. Są to kolejno od zachodu:
Cały masyw ograniczony jest przełęczami: Czarnostawiańską (oddzielającą od Wołowego Grzbietu) i Hińczową (oddzielającą go od Cubryny).

Północne ściany masywu dochodzą do 900m wysokości i zaliczają się do najwyższych w Tatrach. Od południa ściany są już zdecydowanie niższe i wiodą nimi najłatwiejsze drogi na poszczególne szczyty.

Swoją nazwę Mięguszowieckie Szczyty zyskały jako wierzchołki dominujące ponad Doliną Mięguszowiecką, która z kolei uzyskała nazwę od wsi Mięguszowce.

Normalna droga

Drogi zostały opisane na stronach poszczególnych szczytów.

Opisane ściany

Opisane granie

  • Grań Mięguszowieckich Szczytów 

Doliny

  • Dol. Rybiego Potoku
  • Dol. Hińczowych Stawów
  • Dol. Mięguszowiecka

Linki

Przejście granią Mięguszowieckich Szczytów TOPO