Odwiedza nas 71 gości.

Odsłon artykułów:
2308250
Trudności: Trudności zwykłą drogą wynoszą I, jednak droga wymaga pewnego doświadczenia przy poruszaniu się w górach wysokich.
Wysiłek: Najkrótsza i najłatwiejsza droga prowadzi Doliną Mięguszowiecką. Dojście ze stacji kolejki Popradzkie Pleso do Hińczowego Stawu 850m deniwelacji (2h 30min), stamtąd na wierzchołek jeszcze 400m deniwelacji (2h)
Zagrożenie: Spora ekspozycja. W ścianie łatwo pobłądzić.
Wrażenia: Jeden z najpotężniejszych i najpiękniejszych szczytów Tatr. Wejście na niego choćby najłatwiejszą drogą dostarcza wielu emocji. Natomiast drogi wiodące jego północną ścianą zaliczają się do najwspanialszych wypraw tatrzańskich. Z wierzchołka piękne widoki. 
Zimą: O ile warunki pogodowe sprzyjają, pn. ściana staje się jednym z najlepszych celów zimowych. Należy jednak uważać, gdyż góra ta może łatwo stać się śmiertelną pułapką.

Opis szczytu

Najwyższy z Mięguszowieckich Szczytów, a drugi co do wysokości szczyt Polski. Wznosi się w głównej grani Tatr Wysokich między Hińczową Przełęczą a Wyżnią Mięguszowiecką Przełęczą. Najbardziej imponująco przedstawia się od strony Morskiego Oka, ponad które wznosi się na przeszło tysiąc metrów.
Szczyt ma dwa wierzchołki: zachodni (główny) i wschodni, rozdzielone Wielką Mięguszowiecką Szczerbiną.
W północno-wschodniej części ściany widoczna jest ok. 700-metrowa grzęda (tzw. Wielki Filar Mięguszowiecki) rozdzielająca ścianę na część północną i wschodnią. Filar opada wprost z niższego wierzchołka szczytu. W dolnej części zmienia się w trójkątną, urwistą ścianę opadającą na piargi (tzw. "Czołówka Mięgusza"). Filar wraz z tą ścianą ma wysokość ok. 880 m.
Wschodnia ściana (ok. 400 m wysokości) opada od wschodniego wierzchołka w kierunku Bańdziocha, zwanego też Mięguszowieckim Kotłem (ok. 1700-2040 m). Jej lewą krawędź stanowi żleb schodzący z Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej.
W Bańdziochu widocznym znad Morskiego Oka zalega największy w polskich Tatrach, noszący cechy szczątkowego lodowca, płat wiecznego śniegu (tzw. "Śnieżnik").
Na południe (w stronę Doliny Hińczowych Stawów) szczyt opada ścianą południową.

Pierwsze wejście: Ludwik Chałubiński oraz przew. Wojciech Roj i Maciej Sieczka w 1877. Zimą: Ernst Dubke, Alfred Martin oraz przew. Johann Breuer jun. i Johann Franz sen. w 1906.
I
3h 30min
950m

Normalna droga

  • Z Dol. Hińczowych Stawów Wielką Mięguszowiecką Ławką: 500m deniwelacji, (I) 2h, bez znaków
  • Od Hińczowej Przeł. omijając grań: 100m deniwelacji, (I) 1h 15min, bez znaków
  • Z Mięguszowieckiej Przeł pod Chłopkiem "Drogą po Głazach": 140m deniwelacji, (I) 2h, bez znaków (kopczykowana)


Opisane ściany

Doliny

  • Dol. Rybiego Potoku
  • Dol. Hińczowych Stawów
  • Dol. Mięguszowiecka

Linki

Wielka Encyklopedia Tatrzańska